Welcome to my world

WELCOME TO MY WORLDMy life. My world. My fantasy.

01 11 2009

Zeehond (Ron)
De zeehond staat symbool voor liefde, verlangen en dilemma.

Trek deze kaart, en alle zeehondenvolkeren van de zee roepen je. De Dan nam Ron, het lied van de zeehonden , verontrust en verschrikt menigeen die het hoort. Hun gezang klaagt en klinkt zo menselijk dat het de luisteraar diep in het hart raakt. Het is een roep uit de zee, uit de diepen, uit het onbewuste.
Het roept ons vanuit de wateren van onze geboorte, vanuit onze aanvang op aarde, vanuit onze broeders en zusters in het dierenrijk, die dichter bij ons staan dan we beseffen. we zijn bang voor deze roep omdat we erin kunnen verdrinken, overspoeld door onze gevoelens. maar laat je verstand je hart niet opsluiten, zoals de mens zijn selchie-echtgenote, de magische zeehond, opsluit.
Als je jezelf openstelt voor de aansporingen van het onbewuste, het vrouwelijke, je dromen en je verlangens, valt transformatie, heling en liefde je toe.

Snow

De eerste witte vlokken vielen naar beneden terwijl ze door de straat liep. Ze moest haar tweeling nog ophalen van de creche. Daarnaar haar oudste zoon van de grote school en ze had nog niet eens alle boodschappen binnen. Met grote stappen was ze bij haar auto en zette de twee grote tassen achterin. Eerst maar eens de tweeling. Terwijl ze rustig door de witte vlokken naar de creche reed en de tweeling ophaalde die voor het eerst in hun leven sneeuw zouden gaan herkennen bemerkte ze een glimlach rond haar lippen.
"Mama, kijk het sneeuwt"zei Aisling het meisje van de twee. Haar kleine staartjes waren verdwenen en er lag sneeuw op haar hoofd.
"Mooi he" zei Amanda en glimlachend veegde ze de sneeuw van haar hoofd en plaatste haar in de zitjes.
"mama, hoe komt dat?"vroeg Zeke en hield zijn handen in de lucht zodat Amanda hem beter op kon tillen.
"Dat komt door de koude lucht, dan worden de regendruppels sneeuw, hoe kouder hoe meer sneeuw" zei Amanda en gelukkig leek Zeke met dit antwoord tevreden.
"We gaan nu eerst Cal op halen en dan gaan we naar huis." zei Amanda" Als het genoeg heeft gesneeuwd kunnen we wel een sneeuwpop maken, met zijn allen". Alleen het idee al leek haar super geweldig. De laatste keer dat ze dit had gedaan was samen met Macy geweest die nu intern op de dansacademie zat. Het was ook in New York geweest en ze wist nog hoeveel plezier ze daar mee hadden gehad.
"Cal!!Cal!! Het sneeuwt"Riep Zeke naar zijn grote broer die aan kwam wandelen en naast zijn moeder plaats nam.
"Ik heb het gezien Zeke. Het is koud buiten, denk je dat het nog langer gaat sneeuwen?"vroeg Calvin aan zijn moeder.
"Ik denk het wel."zei Amanda, ze hoopte maar dat ze op tijd in huis zou zijn.
"Mama, wanneer is papa in huis?"vroeg Aisling, papa's tweede prinses.
"Rond etenstijd Aisling, zoals altijd"zei Amanda en ze reed naar hun huis. Calvin kon ook met de bus maar hij vond het fijn dat hij werd opgehaald. En voor AManda maakte het niet veel uit.
"Ik heb trouwes een tien voor latijn"zei Calvin."Het was dezelfde toets als de vorige keer".
"Wow, knap van je"zei Amanda, diezelf niks van het latijns snapte.
"Scheikunde gaat al steeds beter, sinds jij me bijles geeft"zei Calvin. Hij wilde ook in het lab werken, netzoals zijn moeder en vader. Amanda probeerde alles om hem te helpen  met zijn droom.
"Doe ik toch met liefde"zei AManda met een brede glimlach.
"PAPA IS THUIS"riep Zeke, die de auto van Mac al eerder zag staan dan Amanda. Die jongen had goede ogen.
"Hij is vroeg vandaag"zei Amanda en parkeerde de auto achter die van Mac. Calvin sprong de auto uit en gooide de deur dicht.
"Cal, niet zo met de deuren slaan"riep Amanda hem achterna, maar hij was al in het huis. Amanda schudde haar hoofd en hielp de tweeling uit de auto. Die netjes wachtte tot Amanda hun tassen had gepakt.
"MAC!"Riep Amanda door de gang"Zou je misschien even met de boodschappen willen helpen?"
"IK kom er aan"zei Mac en Amanda zag nog net hoe hij Calvin neerzette.
"We krijgen veel sneeuw vandaag. Ik wilde weten hoe het hier ging"zei Mac en keek naar Amanda die met een zak naar binnen kwam, aan haar armen hingen de beide rugzakken van de tweeling.
"Er staan er nog twee achterin"zei Amanda"Misschien kunnen we wel een sneeuwpop maken in de tuin als er genoeg is gevallen".
"Dat wordt morgen pas"zei Mac"Alhoewel..."zijn blik ging naar de lucht.
"En krijgen we nog meer?"
"Meer dan jij gewend bent"zei Mac en gaf Amanada een kus op haar voorhoofd.

Choices

Haar hele leven had ze voor verschillende keuzes gestaan. Momenten waarop ze niet meer wist hoe ze moest handelen. En elke keuze had haar aan het wankelen gezet. Maar al die keuzes hadden haar ook naar hem geleid. Alle keuzes die ze in haar leven had gemaakt ook al waren ze nog zo vreemd geweest. De keuzes die nu voor haar lagen hoefde ze niet alleen te maken. Haar rug werd nu gesterkt. De keuzes waren sinds hij in haar leven was zo gemakkelijker. Veel sneller gemaakt dan zij had verwacht. Er is een keuze in haar leven waarvan ze nooit spijt zou krijgen. De keuze dat ze voor hem had gekozen, voor hem had gevochten. Die keuze zou ze altijd weer overdoen.

I wear the pentagram

The wind blows cold tonight.
The moon is full.
I can feel the Lord and Lady
Bending close to the earth to hear my prayer.
I clasp the sacred stone between my hands
As I seek their healing and their wisdom ...
I wear the pentagram.

A friend wrongs me.
A lover betrays me.
My anger burns hot
As I plan my revenge.
And then I remember that it will all come back to me
Times three.
I sigh, and pause to seek the Goddess within.
I am not like other men.
I wear the pentagram.

Sunset on Samhain:
I feel the presence of the Ancient Ones.
I join hands with my brothers and sisters around the fire
And feel a fire within me as well.
And nearby, the drums beat in time with my heart.
Long ago, I know, they held hands just like this
On the plain of Salsbury,
Encircled by towering trilithons,
And called their gods by different names.
Tonight I am one with them.
I wear the pentagram